Zmierzch wszedł cicho przez sień-

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas – 

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi, 

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem czy masz 

w oczach żal

czy może – zmierzch?



Jest między nami wiele ciszy 

i bardzo mało słów.

Słów więcej boję się usłyszeć –

powiedzieć: „Mów” ...

Nie wiem, co się za ciszą kryje –

nie wiem – czy wiedzieć chcesz.

Więc może lepiej niech okryje

słowa i ciszę zmierzch.



Zmierzch wszedł cicho przez sień –

twój profil jak cień

rozpłynął się w mroku.

Zmierzch, więc – chyba już czas –

twój uśmiech mi zgasł

i smutno jest wokół ...

Na zmierzch otworzę cichutko drzwi

i nie zobaczysz, jak ciężko mi,

jak bardzo ciężko mi iść,

gdy zmierzch twą zakrył mi twarz

i nie wiem, czy masz

w oczach żal

czy może – zmierzch ?



A te cienie któż zmyje sprzed oczu

twoje usta rzeźbione są zmierzchem

księżyc zaszedł za oczy bezdźwięcznie 



i cóż powiem w tej ciszy: że kocham?

Pył zostanie ze skrzydeł motyla

twoje usta rzeźbione są zmierzchem 



i znów będą wieczory samotne

i znów będzie ptak gadał dziwaczny

zrywać kwiaty znów będą czyjeś ręce

w oczach które pokochać pragnąłem 



a te cienie któż zmyje sprzed oczu

twoje usta rzeźbione są zmierzchem

księżyc zaszedł za oczy bezdźwięcznie.